Ενα δανεικό στριφτό τσιγάρο...

Ξυπνώ από την δροσιά ενός βροχερού πρωινού...Αφουγκράζομαι ήχους και σκέψεις....Πόσο μας αγαπούν όσοι επιλέξαμε να ορίσουν μέρος απο την μοίρα μας ; Τι επιτρέψαμε να γίνουμε δίπλα τους; Γιατί παραδοθήκαμε άνευ όρων;
Άνευ όρων....Και ποιοι οι όροι μου τελικά; Γιατί τους ξέχασα; Ενας καθρέφτης απέναντι μου με κοιτά ειρωνικά...Δεν με ξέρω....Δεν με αναγνωρίζω...Με άλλαξαν;Άλλαξα;
Γιατί άλλαξα; Ποιος ο στόχος της αλλαγής; Τυχαία ή επιτηδευμένη;
Με άλλαξα για να ει μαι όσα ήθελες...οσα ειχες αναγκη.
Για να μπορείς να με έχεις...
Για να θες να με έχεις...

Κι εγώ τι ζήτησα;
Ζήτησα μονο να με αφήσεις να είμαι εκεί δίπλα σου, αθόρυβη χωρις να είμαι καν εγώ.
Μα τίποτα δικό σου δεν θέλησες να μου δώσεις εκτός απο ένα..
Ενα δανεικό στριφτό τσιγάρο!

Διακοπές χωρις εκπλήξεις!!

...οι μερες κυλουν πιο αργα οταν περιμενεις κατι να ερθει να σπρωχνουν οι μια την αλλη γρηγορα γρηγορα οταν δεν θες να περασουν με τιποτα...
Ιουλιος λοιπον εκει που ο χρονος κολλαει οταν εχεις να περιμενεις της διακοπες και σου μοιαζει η Αθηνα χειροτερη απο ποτε . Η ζεστη σε εκνευριζει και οι βραδυνες εξοδοι δεν σου δημιουργουν καμια αισθηση πια...
Ονειρευσαι την στιγμη που φτιαχνεις την βαλιτσα ...η μαλλον οχι ... τη στιγμη που κλειδωνεις την εξωπορτα του σπιτιου εχοντας τσεκαρει μηπως ξεχασες τιποτα πισω και ξεκινας........
Και η διαδρομη προς το λιμανι σου μοιαζει μαγικη παρολο που μπορει να την εχεις κανει απειρες φορες, τωρα διαφερει....Εχει μια μυρωδια αλλιωτικη ...
Και μπορει ο προορισμος να ειναι χωρις εκπληξεις και η παρεα σταθερα η ιδια μα εσυ νιωθεις πρωτογνωρα ξανα κιας ξερεις τι θα δεις και με ποια σειρα . Και σου μυριζει ηδη το θυμαρι και η αλμυρα της θαλασσας και αφουγκραζεσαι το κυμα και τα τζιτζικια που ασταματητα τραγουδουν και νιωθεις ηδη την αμμο στις πατουσες και νιωθεις το δροσερο αερακι του σουρουπου....
Και το πλοιο ξεκινα παραφορτωμενο με ταξιδιωτες λογης λογης και πολλους προορισμους που θα θελες να δεις μα δεν σε πειραζει που δεν θα το κανεις ουτε φετος. Σταθερος προορισμος ο τοπος των παιδικων σου αναμνησεων που αλλοτε σε γεμιζει χαρα κι αλλοτε παλι σε γεμιζει θλιψη. Κι ειναι οι εικονες του παρελθοντος τοσο ξεθωριασμενες γιατι το φοντο εχει αλλαξει μα πιοτερο ειναι που αλλαξες εσυ ...οι φιλοι...τα μεσημερια...οι μουσικες...το ξημερωμα...Κι εσυ επιμενεις πως ολα θα ξαναγινουν σαν πριν μα μεσα σου ξερεις πως δεν θα συμβει ...Κι οσο επιμενεις τοσο απογοητευεσε... Μα η θαλασσα ειναι εκει !! Ολοηδια!! Σαν τοτε !!! Και ο βραχος που σου αρεσε να ξαπλωνεις!! Και τα τζιτζικια τραγουδουν παντα στον ιδιο ρυθμο!!! Και οι φωνες των παιδιων παντα ιδιες.. χαρουμενες... σαν τις δικες σου!! Και το σουρουπο με τα ιδια χρωματα !! Και η καμπανα χτυπα με τον ιδιο ρυθμο και οι μυρωδιες κι αυτες εκει αναλοιωτες.... Και οι στιγμες παντα λιγες και μετρημενες ...Γιαυτο χαμογελα!!!