Μεγαλωσα....

Μεγαλωσα κι εμαθα να αντεχω ολα οσα δεν θελω να κανω αλλα πρεπει να γινουν για να προχωρησω παρακατω....

Μεγαλωσα κι εμαθα πως δεν εχει σημασια η γνωμη μου αφου κανεις δεν θα την ακουσει οσο δυνατα κιαν την φωναξω....

Μεγαλωσα κι εμαθα να μην κλαιω οταν οι αλλοι με προδιδουν, οταν μενω μονη, οταν απελπιζομαι, οταν ποναω ....

Μεγαλωσα κι εμαθα να λεω ευχαριστω σε αυτους που σιχαινομαι και να υποκρινομαι πως αξιζουν και πως ειναι καποιοι...

Μεγαλωσα κι εμαθα να ξεχνω οσους μου προσφεραν κατι εστω και μικρο και να θυμαμαι μονο οσους μου εκαναν κακο....

Μεγαλωσα κι εμαθα να πλαγιαζω στο κρεβατι μου χωρις να εχω καπου για να προσευχηθω , να στηριξω τα ονειρα μου....

Μεγαλωσα με την ελπιδα να γινω καλυτερος ανθρωπος μα τελικα μονο.....μεγαλωσα....

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Σημερα μαυρος ουρανος, σημερα μαυρη μερα
σημερα ολοι θλιβονται και τα βουνα λυπονται
κι οι καμποι με τα λουλουδα φαρμακι περιχωντε.
Ο ηλιος παει στην μανα του κλαμμενος βουρκωμενος.
Κι η μανα του τον αρωτα κι η μανα του του λεει:
"τι εχεις γιουκα μου κλαις και εισαι λυπημενος,
μηνα με τ'αστρα μαλωσες μηπως με το φεγγαρι,
μηνα με τον αυγερινο που περπατει το βραδυ;"
"Τον δασκαλο μας πιασανε οι ανομοι εβραιοι
οι ανομοι και τα σκυλία και οι τρεις κατηραμενοι"
"Πες μου και πως τον πιασανε πες μου και πως τον πανε;"
"Σαν κλεφτη τον επιασανε και σαν φονια τον πανε
και στου πιλατου τις αυλες εκει τον τυρανανε."
-Καρφια καρφια φτιαξτε καρφια φτιαξε μου δυο περονια
κι εκεινος ο παρανομος βαρει και φτιαχνει πεντε
-βαλτε τα δυο στα χερια του τα δυο στα γονατα του
το πεμπτο το φαρμακερο βαλτε το στην καρδια του
να τρεξει αιμα και νερο να λιγοθει η καρδια του.

Κι η Παναγια σαν τ'ακουσε λιγοθυμια την πιανει
σταμνια νερο της ριξανε τρια κανατια μοσχο
και πεντε μυροδοσταμνα για να ρθει ο λογισμος της
και σαν της ηρθε ο λογισμος και σας της ηρθε ο νους της
ζητα γκρεμο να γκρεμιστει ρεμα να ρεματισει
ζητα μαχαιρι δικοπο να αδικοθανατισει.
"Οχι κυρα μου Παναγια μην κανεις τετοιο σφαλμα
λαβε κυρα μου υπομονη λαβε κυρα μου ανεση"
"Και πως να καμω υπομονη και πως να καμω ανεση
που εχω γιο μονογενη κι εκεινο σταυρωμενο.
Οσοι αγαπατε τον Χριστο ελατε ακολουθατε"
Κανεις δεν ηκολουθησε μοναχα τρεις παρθενες
η Μαρθα ,η Μαγδαληνη και του Λαζαρου η μανα του
του Ιακωβ η αδελφη κι η τεσσερις ανταμα.
Πηρανε το στρατι στρατι , στρατι το μονοπατι
και το στρατι τις εβγαλε μπρος του ληστου την πορτα
βρηκαν τις πορτες σφαλιστες και τα κλειδια παρμενα
βρηκαν και τα παραθυρα σφηχτα μανταλωμενα.
Κι Παναγια γονατισε κανει την προσευχη της
"Ανοιξε πορτα του ληστου και πορτα του Πιλατου"
κι η πορτα απο τον φοβο της ανοιγει μοναχη της
και μπαινει μεσα η Παναγια για τον μονογενη της
Τηρα δεξια τηρα ζερβα κανενα δεν γνωριζει
τηρα και δεξιοτερα βλεπει τον Αγιο Γιαννη.
"Αγιε μου Γιαννη Προδρομε και βαπτιστα του γιου μου
μην ειδες μεν το γιοκα μου και σε το δασκαλο σου;"
"Δεν εχω στομα να σου πω χειλη να σου μιλησω
δεν εχω σιδερο καρδια για να στο ΄μολογησω.
Βλαιπεις εκεινο το γυμνο τον παραπονεμενο
οπου φορει πουκαμισο στο αιμα βουτηγμενο;
Και στο κεφαλι του φορει ακανθινο στεφανι;
Εκεινος ειναι ο γιουκας σου και με ο δασκαλος μου"
Κι Παναγια πλησιασε γλυκα τον αρωταει:
"Δεν μου μιλας παιδακι μου δεν μου μιλας παιδι μου
που σου 'χα κουνιες αργυρες φασκιες μαλαματενιες
που 'χα και σε κουνουσανε οι δωδεκα παρθενες;"
"Τι να σου πω μανουλα μου που διαφορο δεν εχει;
Συρε μανα στο σπιτι σου κανε την προσευχη σου
και το Μεγαλο Σαββατο το βλεπεις το παιδι σου
που θα λαλησει ο πετεινος σημαινουν τα ουρανια
σημαινει η γη σημαινει ο θεος σημαινουν κι οι καμπανες.
Στρωσε τραπεζι θλιβερο να φαν οι λυπημενοι
βαλε και πικρομαρουλο να φανε οι πικραμενοι".
Αγια Καλη επερασε τουτο το λογο λεει :
"Ποιος ειδε γιο εις τον σταυρο και μανα στο τραπεζι;"
"Αντε κι εσυ Αγια Καλη Θεου κατηραμενη
που να σε δερνει η θαλασσα τα κυμματα ολουθε
και να 'ναι το λιβανι σου γαιδαρου καβαλινα".

Οποιος το λεει σωζεται κι οποιος τα ακουει αγιαζει
κι οποιος το καλοζηγιαστει παραδεισο θα λαβει
παραδεισο και λιβανο απο τον Αγιο Ταφο.

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ... Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ!!!!

ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ για μενα ηταν ενας δειλος που δεν μπορουσε να αντιμετωπισει τα λαθη του ,τις επιλογες του και οτι τον χαρακτηριζε ως ανθρωπο. Μια πραξη ατολμιας μπροστα στη ιδια τη ζωη. Σημερα πραγματικα δεν ξερω τι πρεπει να σκεφτομαι για καποιον που ενω εζησε με θαρρος και ηταν τυπικος σε ολα τα πρεπει της κακοφτιαγμενης κοινωνιας μας, ενω δουλεψε εκανε οικογενεια μεγαλωσε παιδια και γερασε ηθελε απλα να μην νιωθει πως ειναι βαρος στα φτερα των παιδιων του. Ηθελε να πεθανει αξιοπρεπως κι οχι πεινασμενος ή ακομα χειροτερα αρρωστος χωρις περιθαλψη χωρις φαρμακα ή μην αντεχοντας να βλεπει να παιδια του και τα εγγονια του να μην μπορουν πια να εχουν  τα αυτονοητα για μια ανθρωπινη υπαρξη.ΙΚΑΣΙΕΣ... μπορει και ισως .Μα τις απαντησεις ολες τις εδωσε η σταση του. Χωρις λοιπων πολλα λογια ας αναλογιστουμε την δικη μας σταση. Ξερετε βεβαια πως χαλασε τα σχεδια των εξυπνων πολιτικων μας που σχεδον ειχαν πεισει για αλλη μια φορα τα προβατα τους να τους ακολουθησουν ετσι ωστε να εχουν τη δυνατοτητα να τα σφαγιασουν μετα με τη θεληση τους. Τι προεκλογικο αγωνα να κανουν τωρα πανω στο σωμα ενος ακομα νεκρου μπροστα απο το ελληνικο κοινοβουλιο.Για ποια δημοκρατια θα μας μιλησουν αφου δεν μπορουν να μας υποσχεθουν πλεον ουτε τη ζωη μα ουτε και τον αξιοπρεπη μας θανατο? Ηταν μια θυσια ενος ανθωπου βαθια πολιτικοποιημενου που δεν εβλεπε αλλο τροπο να παλεψει για να αλλαξει κατι απο το σαπιο μας οικοδομημα. Εγινε ο καμικαζι της συνειδησης μας...!!!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ?

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΩΡΑ.

 Ειναι το νεο συνθημα που ενωνει τους φτωχοποιημενους λαους της κατα τα αλλα υπεροχα δομημενης ευρωπαικης ενωσης. Κι εμεις που ετυχε να γεννηθουμε ελληνες συγκινουμαστε ή δυσπιστουμε , χαιρομαστε που μας καταλαβαινουν ή λυπομαστε που γιναμε ο λαος που εχει τη μεγαλυτερη αναγκη απο ολους να τον στηριξουν. Τοσο καιρο πιστευαμε σε λογια ανθρωπων που δεν υπηρξαν Ελληνες παρα μονο τα λιγα εκεινα λεπτα της γεννησης τους.Στην πορεια εγιναν Αμερικανοι,Γερμανοι κι οτι αλλο μπορει κανεις να γινει περα απο αυτο που πραγματικα ηταν. Και αφου ποτε δεν αγαπησαν αυτο τον τοπο αφου δεν τους ενδιεφερε στιγμη για το μελλον του θελησαν και να το κυβερνησουν θεωρωντας πως εχουν τα προσοντα αφου η αλλοδαπη μορφωση τους τους το επετρεπε. Κι αντι να αγαπησουν αυτο τον τοπο τον μισησαν περισσοτερο και τον οδηγησαν σε μια καταστροφη που δεν εχει προηγουμενο. Δεν ξερω ποσο θα τους λιδορησει η ιστορια κι αν τους ενδιαφερει η υστεροφημια τους αλλα ξερω πως ακομα και τωρα δεν εχουν το θαρρος να δακρυσουν μπροστα στο λαο που τους πιστεψε και να ζητησουν να μην λεγονται πια Ελληνες γιατι ατιμασαν τον ορο.

Ευχαριστω τους "ελληνες" δεν εχει πει κανενας ως τωρα. Ευχαριστουν μονο τους φιλους τους που ακομα τους στηριζουν. Εγω παντως θελω να ΕΙΜΑΙ Ελληνιδα και μπορω ... και ευχαριστω τους δικους μου φιλους που θεωρουν τιμητικο το να σαι ελληνας και συστρατευονται μαζι μας γνωριζοντας πως θα ναι τα επομενα θυματα τις νεας γερμανικης κατοχης που ποτε δεν μας συγχωρησε τα οσα καναμε στον Β παγκοσμιο πολεμο. Αυτος ο πολεμος ειναι μεσα μας Ελληνες...αφηστε τους ανθελληνες να τους ξερασει η ιστορια....

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ

Χαμένο ανάμεσα στα άλλα, μέσα σ' ένα πυκνό δάσος, υπήρχε κάποτε ένα δέντρο. Ήταν υπεραιωνόβιο, με κορμό μεγάλο σαν σπίτι και κλαριά που θαρρούσες πως άγγιζαν τα ουράνια. Το έλεγαν «Το Δέντρο Των Ευχών» και όχι τυχαία. Ήταν το δώρο των θεών στους ανθρώπους. Οποιοσδήποτε μπορούσε να πάει εκεί και να κάνει οποιαδήποτε ευχή. Αν ζητούσε αυτό που ήθελε με όλη του τη δύναμη, το Δέντρο ικανοποιούσε το αίτημά του.

Στον κορμό του Δέντρου υπήρχε μια πόρτα που οδηγούσε στο εσωτερικό του, εκεί που κάποιος έπρεπε να περάσει για να κάνει την ευχή του. Και πάνω από την πόρτα, βρισκόταν χαραγμένη μια επιγραφή, που λίγοι πρόσεχαν. Οι άνθρωποι, βλέπετε, ήταν γεμάτοι αγωνία να πραγματοποιηθεί η ευχή τους και τίποτε άλλο δεν τους ενδιέφερε. Η επιγραφή έγραφε: «Πρόσεχε την ευχή σου».

Είπαμε πως το Δέντρο πραγματοποιούσε όλες τις ευχές, όποιες και αν ήταν αυτές. Υπήρχαν άνθρωποι που εύχονταν για υγεία, άλλοι για προκοπή, κάποιοι για χρήμα, μερικοί για σύντροφο, πολλοί για μια καλή δουλειά. Υπήρχαν κάποιοι που ζητούσαν ευτυχία, όχι για τους εαυτούς τους, αλλά για κάποιον άλλον. Αυτοί ήταν και οι λιγότεροι και, όσο περνούσε ο καιρός, σπάνιζαν. Υπήρχαν, τέλος, και αυτοί που εύχονταν η συμφορά να χτυπήσει τον διπλανό τους. Όσο λιγόστευαν οι προηγούμενοι, τόσο πλήθαιναν αυτοί.

Το Δέντρο είχε Δύναμη, μα δεν είχε Κρίση. Έτσι πραγματοποιούσε όλες τις ευχές, και τις καλές και τις κακές. Δεν ήταν έτσι από λάθος των θεών, το αντίθετο συνέβαινε. Έδωσαν οι θεοί ένα σπάνιο δώρο στους ανθρώπους μα και τους έστησαν παγίδα ταυτόχρονα. Ήθελαν να δουν με ποιο τρόπο οι άνθρωποι θα το χρησιμοποιούσαν. Ήθελαν να δουν αν, τελικά, το άξιζαν.

Την τελευταία μέρα που το Δέντρο υπήρξε, πολλοί άνθρωποι χτύπησαν την πόρτα στον κορμό και πέρασαν στο εσωτερικό του, πολλοί άνθρωποι ευχήθηκαν. Μπήκε μια μάνα, που ευχήθηκε για την υγεία του παιδιού της, ένας φτωχός οικογενειάρχης που ζήτησε χρήματα, ένας πολιτικός που ευχήθηκε για υπουργικό θώκο, μια νεαρή ηθοποιός που παρακάλεσε για δόξα, ένας ματαιόδοξος που ζήτησε φήμη, ένα μικρό παιδί που ήθελε ένα ποδήλατο.

Και μια πικρή γυναίκα μπήκε, που ζήτησε δηλητήριο για να ποτίζει τους άλλους, και μια άλλη, πράσινη από ζήλια, που ζήτησε δύναμη μαγική για να φέρνει την καταστροφή, και ένας άνθρωπος που δεν ήξερε τι είναι η αγάπη, μα ήθελε να την εξαφανίσει, και ένας τέταρτος που ευχήθηκε να λέει τα πιο αισχρά ψέματα και να γίνεται πιστευτός, και ένας δολοφόνος που ζήτησε αφθονία θυμάτων, και ένας κλέφτης που παρακάλεσε να εξαφανιστούν οι κλειδαριές και τα λουκέτα, και ένας απόλυτα κακός που ευχήθηκε, μόνο, να παραμείνει έτσι.

 Και το Δέντρο εισάκουσε τις ευχές όλων, δικαίων και αδίκων, γιατί έτσι ήταν φτιαγμένο. Μα θύμωσαν οι θεοί, οργίστηκαν με τους ανθρώπους και αποφάσισαν πως δεν μπορούσαν να διαχειριστούν αυτό το σπάνιο δώρο, πως δεν ήταν αντάξιοί του. Και έστειλαν μια δέσμη κεραυνών και το έκαψαν. Και το Δέντρο των Ευχών έπαψε να υπάρχει.

Μόνο που, την τελευταία στιγμή, μια μικρούλα, νεαρή θεά, εκείνη που είχε το πιο όμορφο γέλιο από όλους, πρόλαβε να σώσει ένα μικρό, τρυφερό κλαράκι. Και όταν σταμάτησαν οι κεραυνοί κατέβηκε στο δάσος. Βρήκε ένα ξέφωτο που το έλουζε ο ήλιος και φύτεψε το κλαράκι της. Το πότισε με το γέλιο της και το κλαράκι έβγαλε ρίζες. Έτσι, ένα καινούργιο Δέντρο των Ευχών έπιασε να μεγαλώνει μέσα στο δάσος.

Θα περάσουν πολλά-πολλά χρόνια, μέχρι το κλαράκι να γίνει δέντρο θεόρατο και να μπορεί να πραγματοποιεί ευχές. Η θεά με το πιο όμορφο γέλιο απ' όλους, πίστευε πως μέχρι τότε η ανθρωπότητα θα είχε μάθει το μάθημά της, πως οι άνθρωποι θα συνειδητοποιούσαν πως οι ευχές πραγματοποιούνται με τη δύναμη της αγάπης και της πίστης.
 Της αγάπης για τους ανθρώπους και της πίστης σ' αυτούς...
ΚΡΕΜΑΣΕ ΚΙ ΕΣΥ ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΣΤΑ ΚΛΑΔΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ....

ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΓΛΥΚΕΣ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ότι έχω ζήσει ως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες:
Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθειά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που, παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματά τους.
Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δε συζητούν πια για το περιεχόμενο, μετά βίας για την επικεφαλίδα…
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους και τις επικεφαλίδες. Θέλω ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ, η ψυχή μου βιάζεται! Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση, που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ και ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

ΤΟ ΟΥΣΙΩΔΕΣ είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων.
Ανθρώπους που τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη ΚΑΜΙΑ από τις καραμέλες που μου απομένουν…
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου»

Μario de Andrade ( ποιητή, συγγραφέα & μουσικολόγο από τη Βραζιλία)

Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ

ΠΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΘΑΔΙΑ ΤΟΥ ΥΛΙΣΤΗ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΠΩΣ ΤΑ ΘΕΣ ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ?? ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΣΤΕΙΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΔΑΚΡΥΑ ....ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΑΙΣΧΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ ΑΦΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟΝ "ΑΝΩΤΕΡΟ"[Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ} ΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙ ΠΩΣ ΑΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕΙ ΤΟΥΣ "ΚΑΤΩΤΕΡΟΥΣ" ΤΟΥ ΘΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΤΕΙ.

ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ!!!!! Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΑΝ ΧΑΘΕΙ Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΧΑΝΕΤΕ ΚΑΙ Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ. ΟΠΩΣ ΚΙ ΑΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ, ΥΛΙΣΤΙΚΑ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΘΑ ΕΧΕΙ . 

"ΕΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ!!! ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΦΤΑΣΕΤΕ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ ΣΑΣ. ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΟΦΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΥΝΕΤΟΣ ΟΤΑΝ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙΣ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΣΤΗΡΙΧΤΗΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙΣ".