Ποια είναι η στιγμή που χάνουμε απόλυτα την εγωιστική μας φύση??? Εμένα μου συνέβη 19 χρόνια πριν...και ξαφνικά όλα άλλαξαν
Και η αλλαγή παράξενη στην αρχή μα γλυκιά παρότι δύσκολη γίνεται ένα μαζί σου και δεν θες ποτέ να επιστρέψεις πίσω στην εγωιστική φάση σου...
Η μεταμόρφωση σου παγιώνετε και γίνεσαι εσύ αυτός που μόνο δίνει και δίνει και δεν θέλει να πάρει γιατί δεν το έχει ανάγκη πια...γιατί δεν το χρειάζεται...
Κι αυτή η μαγική μεταμόρφωση λέγετε μητρότητα και σε αλλάζει για πάντα...
Κι όταν μου συνέβη ήμουν κι εγώ παιδί, μα λάτρεψα το νέο μου "παιχνίδι" που με είχε ανάγκη και δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι η ζωή μου χωρίς να με χρειάζεται πια ακόμα κιαν το εύχομαι κάθε μέρα αυτό... Πως θα είναι όταν δεν θα ξέρω την καθημερινότητα και τις επιθυμίες της? Πως θα είναι όταν δεν θα έχει ανάγκη να μου πει όσα φοβάται? Φοβάμαι τη στιγμή που θα ξέρω πως δεν έχει ανάγκη την παρουσία μου...Μήπως ξαναγίνομαι σιγά σιγά εγωίστρια? Μήπως επιστρέφει η παλιά μου φύση? Κι αγωνίζομαι να μην γίνω και να βρω νοήματα εκει που ίσως δεν υπάρχουν...κι αρχίζω πράγματα και τελειώνω άλλα...και προσεγγίζω ανθρώπους και διαγράφω άλλους... να το νόημα δεν είναι σε όλα αυτά άλλα σε αυτό που έγινα με αφορμή εσένα...19 χρόνια πριν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου