back up στην καρδια!

Η αναμνησεις μας λενε δεν ειναι παρα μονο οτι θυμομαστε απο την τελευταια φορα που τις ανακαλεσαμε στην μνημη μας. Ετσι ή τις πασπαλιζουμε με χρυσοσκονη ή τις αποδομουμε απο τα περιττα στολιδια τους και τις αφηνουμε γυμνες...

Κι εκει στην γυμνια τους μενουν να  μας κοιταζουν σαν αθωα παιδια που δεν τα ενοχλει η γυμνια τους. 

Καθε φορα που πιανω τον εαυτο μου να  προσπαθει να θυμηθει αυτα τα περιττα στολιδια και να μην τα καταφερνει , νιωθω την θλιψη της απωλειας..Ευτυχως εχω το κακο ελλατωμα να γραφω...Μα δεν γραφω πλεον γεγονοτα και δεν κανω περιγραφες... Κριμα... Μονο τις σκεψεις και τα συναισθηματα εχω μαθει να αποτυπωνω στο χαρτι κι αυτα δεν μαρτηρουν παντα την αντικειμενικη αληθεια..

Ας πουμε πως σημερα ειμαι πολυ χαρουμενη ...Αυτο δεν αποτυπωνει ουτε την αιτια , ουτε την στιγμη ..κιαν κατι με τρομαζει δεν ειναι να μην θυμαμαι τις χαρες και τις λυπες μου ή την ακριβη σειρα των γεγονοτων αλλα τους ανθρωπους πισω απο τις στιγμες !! Καλυτερα να μην κραταμε τα πολυτιμα μας στο μυαλο γιατι οπως φαινεται ευκολα το ξεγελαμε ή μας προδιδει απο μονο του...back up στην καρδια για να ΄μαστε σιγουροι...!!

Ενα δανεικό στριφτό τσιγάρο...

Ξυπνώ από την δροσιά ενός βροχερού πρωινού...Αφουγκράζομαι ήχους και σκέψεις....Πόσο μας αγαπούν όσοι επιλέξαμε να ορίσουν μέρος απο την μοίρα μας ; Τι επιτρέψαμε να γίνουμε δίπλα τους; Γιατί παραδοθήκαμε άνευ όρων;
Άνευ όρων....Και ποιοι οι όροι μου τελικά; Γιατί τους ξέχασα; Ενας καθρέφτης απέναντι μου με κοιτά ειρωνικά...Δεν με ξέρω....Δεν με αναγνωρίζω...Με άλλαξαν;Άλλαξα;
Γιατί άλλαξα; Ποιος ο στόχος της αλλαγής; Τυχαία ή επιτηδευμένη;
Με άλλαξα για να ει μαι όσα ήθελες...οσα ειχες αναγκη.
Για να μπορείς να με έχεις...
Για να θες να με έχεις...

Κι εγώ τι ζήτησα;
Ζήτησα μονο να με αφήσεις να είμαι εκεί δίπλα σου, αθόρυβη χωρις να είμαι καν εγώ.
Μα τίποτα δικό σου δεν θέλησες να μου δώσεις εκτός απο ένα..
Ενα δανεικό στριφτό τσιγάρο!

Διακοπές χωρις εκπλήξεις!!

...οι μερες κυλουν πιο αργα οταν περιμενεις κατι να ερθει να σπρωχνουν οι μια την αλλη γρηγορα γρηγορα οταν δεν θες να περασουν με τιποτα...
Ιουλιος λοιπον εκει που ο χρονος κολλαει οταν εχεις να περιμενεις της διακοπες και σου μοιαζει η Αθηνα χειροτερη απο ποτε . Η ζεστη σε εκνευριζει και οι βραδυνες εξοδοι δεν σου δημιουργουν καμια αισθηση πια...
Ονειρευσαι την στιγμη που φτιαχνεις την βαλιτσα ...η μαλλον οχι ... τη στιγμη που κλειδωνεις την εξωπορτα του σπιτιου εχοντας τσεκαρει μηπως ξεχασες τιποτα πισω και ξεκινας........
Και η διαδρομη προς το λιμανι σου μοιαζει μαγικη παρολο που μπορει να την εχεις κανει απειρες φορες, τωρα διαφερει....Εχει μια μυρωδια αλλιωτικη ...
Και μπορει ο προορισμος να ειναι χωρις εκπληξεις και η παρεα σταθερα η ιδια μα εσυ νιωθεις πρωτογνωρα ξανα κιας ξερεις τι θα δεις και με ποια σειρα . Και σου μυριζει ηδη το θυμαρι και η αλμυρα της θαλασσας και αφουγκραζεσαι το κυμα και τα τζιτζικια που ασταματητα τραγουδουν και νιωθεις ηδη την αμμο στις πατουσες και νιωθεις το δροσερο αερακι του σουρουπου....
Και το πλοιο ξεκινα παραφορτωμενο με ταξιδιωτες λογης λογης και πολλους προορισμους που θα θελες να δεις μα δεν σε πειραζει που δεν θα το κανεις ουτε φετος. Σταθερος προορισμος ο τοπος των παιδικων σου αναμνησεων που αλλοτε σε γεμιζει χαρα κι αλλοτε παλι σε γεμιζει θλιψη. Κι ειναι οι εικονες του παρελθοντος τοσο ξεθωριασμενες γιατι το φοντο εχει αλλαξει μα πιοτερο ειναι που αλλαξες εσυ ...οι φιλοι...τα μεσημερια...οι μουσικες...το ξημερωμα...Κι εσυ επιμενεις πως ολα θα ξαναγινουν σαν πριν μα μεσα σου ξερεις πως δεν θα συμβει ...Κι οσο επιμενεις τοσο απογοητευεσε... Μα η θαλασσα ειναι εκει !! Ολοηδια!! Σαν τοτε !!! Και ο βραχος που σου αρεσε να ξαπλωνεις!! Και τα τζιτζικια τραγουδουν παντα στον ιδιο ρυθμο!!! Και οι φωνες των παιδιων παντα ιδιες.. χαρουμενες... σαν τις δικες σου!! Και το σουρουπο με τα ιδια χρωματα !! Και η καμπανα χτυπα με τον ιδιο ρυθμο και οι μυρωδιες κι αυτες εκει αναλοιωτες.... Και οι στιγμες παντα λιγες και μετρημενες ...Γιαυτο χαμογελα!!!

19 χρονια πριν....

Ποια είναι η στιγμή που χάνουμε απόλυτα την εγωιστική μας φύση??? Εμένα μου συνέβη 19 χρόνια πριν...και ξαφνικά όλα άλλαξαν
Και η αλλαγή παράξενη στην αρχή μα γλυκιά παρότι δύσκολη γίνεται ένα μαζί σου και δεν θες ποτέ να επιστρέψεις πίσω στην εγωιστική φάση σου...
Η μεταμόρφωση σου παγιώνετε και γίνεσαι εσύ αυτός που μόνο δίνει και δίνει και δεν θέλει να πάρει γιατί δεν το έχει ανάγκη πια...γιατί δεν το χρειάζεται...
Κι αυτή η μαγική μεταμόρφωση λέγετε μητρότητα και σε αλλάζει για πάντα...
Κι όταν μου συνέβη ήμουν κι εγώ παιδί, μα λάτρεψα το νέο μου "παιχνίδι" που με είχε ανάγκη και δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι η ζωή μου χωρίς να με χρειάζεται πια ακόμα κιαν το εύχομαι κάθε μέρα αυτό...  Πως θα είναι όταν δεν θα ξέρω την καθημερινότητα και τις επιθυμίες της? Πως θα είναι όταν δεν θα έχει ανάγκη να μου πει όσα φοβάται? Φοβάμαι τη στιγμή που θα ξέρω πως δεν έχει ανάγκη την παρουσία μου...Μήπως ξαναγίνομαι σιγά σιγά εγωίστρια? Μήπως επιστρέφει η παλιά μου φύση? Κι αγωνίζομαι να μην γίνω και να βρω νοήματα εκει που ίσως δεν υπάρχουν...κι αρχίζω πράγματα και τελειώνω άλλα...και προσεγγίζω ανθρώπους και διαγράφω άλλους... να το νόημα δεν είναι σε όλα αυτά άλλα σε αυτό που έγινα με αφορμή εσένα...19 χρόνια πριν...

Αγαπημενε μου Αγιε Βασιλη.....

Άγιε μου Βασίλη ,

Ξέρω είμαι λίγο μεγαλούτσικη για να σε ενοχλώ τέτοιες μέρες που έχεις τόση πολύ δουλειά μα νομίζω πως έχω κι εγώ το δικαίωμα στη μαγεία των Χριστουγέννων.

Ζω σε μια χώρα λαμπερή και περικυκλωμένη απο απίστευτα όμορφες παραλίες που τα καλοκαίρια γεμίζουν παιδικές φωνές... Είναι κρίμα που δεν έχεις καταφέρει να μας επισκεφτείς εκείνες τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.... Ξέρω ξέρω έχεις πολύ δουλειά , ετοιμάζεις τα δώρα σου για την επόμενη χρονιά! 

Εδώ λοιπόν στην Ελλάδα  μας εγώ σου ζητώ να με επισκεφτείς φέτος όχι για να μου φέρεις προς Θεού !!Μα απλά για να πάρεις .... Έχω να σου δώσω εξαιρετικά "παιδιά" δουλευταράδες και πάντα έτοιμους να θυσιαστούν για τον σκοπό τους. Δεν έχω πολλούς δυστυχώς μόνο τριακόσιους μα κάνουν για πολλούς περισσότερους. Λοιπόν τι λες ? Τα νέα σου ξωτικά συχνάζουν στην πλατεία Συντάγματος σε ένα μεγάλο κτίριο που λέγετε Βουλή. Σε περιμένω ανυπόμονα ....κι όχι μόνο εγώ άλλα δέκα εκατομμύρια Έλληνες.... κανε κάτι μπας και μπει ευχάριστα ...............................................

                                                                       

Μεγαλωσα....

Μεγαλωσα κι εμαθα να αντεχω ολα οσα δεν θελω να κανω αλλα πρεπει να γινουν για να προχωρησω παρακατω....

Μεγαλωσα κι εμαθα πως δεν εχει σημασια η γνωμη μου αφου κανεις δεν θα την ακουσει οσο δυνατα κιαν την φωναξω....

Μεγαλωσα κι εμαθα να μην κλαιω οταν οι αλλοι με προδιδουν, οταν μενω μονη, οταν απελπιζομαι, οταν ποναω ....

Μεγαλωσα κι εμαθα να λεω ευχαριστω σε αυτους που σιχαινομαι και να υποκρινομαι πως αξιζουν και πως ειναι καποιοι...

Μεγαλωσα κι εμαθα να ξεχνω οσους μου προσφεραν κατι εστω και μικρο και να θυμαμαι μονο οσους μου εκαναν κακο....

Μεγαλωσα κι εμαθα να πλαγιαζω στο κρεβατι μου χωρις να εχω καπου για να προσευχηθω , να στηριξω τα ονειρα μου....

Μεγαλωσα με την ελπιδα να γινω καλυτερος ανθρωπος μα τελικα μονο.....μεγαλωσα....

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Σημερα μαυρος ουρανος, σημερα μαυρη μερα
σημερα ολοι θλιβονται και τα βουνα λυπονται
κι οι καμποι με τα λουλουδα φαρμακι περιχωντε.
Ο ηλιος παει στην μανα του κλαμμενος βουρκωμενος.
Κι η μανα του τον αρωτα κι η μανα του του λεει:
"τι εχεις γιουκα μου κλαις και εισαι λυπημενος,
μηνα με τ'αστρα μαλωσες μηπως με το φεγγαρι,
μηνα με τον αυγερινο που περπατει το βραδυ;"
"Τον δασκαλο μας πιασανε οι ανομοι εβραιοι
οι ανομοι και τα σκυλία και οι τρεις κατηραμενοι"
"Πες μου και πως τον πιασανε πες μου και πως τον πανε;"
"Σαν κλεφτη τον επιασανε και σαν φονια τον πανε
και στου πιλατου τις αυλες εκει τον τυρανανε."
-Καρφια καρφια φτιαξτε καρφια φτιαξε μου δυο περονια
κι εκεινος ο παρανομος βαρει και φτιαχνει πεντε
-βαλτε τα δυο στα χερια του τα δυο στα γονατα του
το πεμπτο το φαρμακερο βαλτε το στην καρδια του
να τρεξει αιμα και νερο να λιγοθει η καρδια του.

Κι η Παναγια σαν τ'ακουσε λιγοθυμια την πιανει
σταμνια νερο της ριξανε τρια κανατια μοσχο
και πεντε μυροδοσταμνα για να ρθει ο λογισμος της
και σαν της ηρθε ο λογισμος και σας της ηρθε ο νους της
ζητα γκρεμο να γκρεμιστει ρεμα να ρεματισει
ζητα μαχαιρι δικοπο να αδικοθανατισει.
"Οχι κυρα μου Παναγια μην κανεις τετοιο σφαλμα
λαβε κυρα μου υπομονη λαβε κυρα μου ανεση"
"Και πως να καμω υπομονη και πως να καμω ανεση
που εχω γιο μονογενη κι εκεινο σταυρωμενο.
Οσοι αγαπατε τον Χριστο ελατε ακολουθατε"
Κανεις δεν ηκολουθησε μοναχα τρεις παρθενες
η Μαρθα ,η Μαγδαληνη και του Λαζαρου η μανα του
του Ιακωβ η αδελφη κι η τεσσερις ανταμα.
Πηρανε το στρατι στρατι , στρατι το μονοπατι
και το στρατι τις εβγαλε μπρος του ληστου την πορτα
βρηκαν τις πορτες σφαλιστες και τα κλειδια παρμενα
βρηκαν και τα παραθυρα σφηχτα μανταλωμενα.
Κι Παναγια γονατισε κανει την προσευχη της
"Ανοιξε πορτα του ληστου και πορτα του Πιλατου"
κι η πορτα απο τον φοβο της ανοιγει μοναχη της
και μπαινει μεσα η Παναγια για τον μονογενη της
Τηρα δεξια τηρα ζερβα κανενα δεν γνωριζει
τηρα και δεξιοτερα βλεπει τον Αγιο Γιαννη.
"Αγιε μου Γιαννη Προδρομε και βαπτιστα του γιου μου
μην ειδες μεν το γιοκα μου και σε το δασκαλο σου;"
"Δεν εχω στομα να σου πω χειλη να σου μιλησω
δεν εχω σιδερο καρδια για να στο ΄μολογησω.
Βλαιπεις εκεινο το γυμνο τον παραπονεμενο
οπου φορει πουκαμισο στο αιμα βουτηγμενο;
Και στο κεφαλι του φορει ακανθινο στεφανι;
Εκεινος ειναι ο γιουκας σου και με ο δασκαλος μου"
Κι Παναγια πλησιασε γλυκα τον αρωταει:
"Δεν μου μιλας παιδακι μου δεν μου μιλας παιδι μου
που σου 'χα κουνιες αργυρες φασκιες μαλαματενιες
που 'χα και σε κουνουσανε οι δωδεκα παρθενες;"
"Τι να σου πω μανουλα μου που διαφορο δεν εχει;
Συρε μανα στο σπιτι σου κανε την προσευχη σου
και το Μεγαλο Σαββατο το βλεπεις το παιδι σου
που θα λαλησει ο πετεινος σημαινουν τα ουρανια
σημαινει η γη σημαινει ο θεος σημαινουν κι οι καμπανες.
Στρωσε τραπεζι θλιβερο να φαν οι λυπημενοι
βαλε και πικρομαρουλο να φανε οι πικραμενοι".
Αγια Καλη επερασε τουτο το λογο λεει :
"Ποιος ειδε γιο εις τον σταυρο και μανα στο τραπεζι;"
"Αντε κι εσυ Αγια Καλη Θεου κατηραμενη
που να σε δερνει η θαλασσα τα κυμματα ολουθε
και να 'ναι το λιβανι σου γαιδαρου καβαλινα".

Οποιος το λεει σωζεται κι οποιος τα ακουει αγιαζει
κι οποιος το καλοζηγιαστει παραδεισο θα λαβει
παραδεισο και λιβανο απο τον Αγιο Ταφο.

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ... Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ!!!!

ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ για μενα ηταν ενας δειλος που δεν μπορουσε να αντιμετωπισει τα λαθη του ,τις επιλογες του και οτι τον χαρακτηριζε ως ανθρωπο. Μια πραξη ατολμιας μπροστα στη ιδια τη ζωη. Σημερα πραγματικα δεν ξερω τι πρεπει να σκεφτομαι για καποιον που ενω εζησε με θαρρος και ηταν τυπικος σε ολα τα πρεπει της κακοφτιαγμενης κοινωνιας μας, ενω δουλεψε εκανε οικογενεια μεγαλωσε παιδια και γερασε ηθελε απλα να μην νιωθει πως ειναι βαρος στα φτερα των παιδιων του. Ηθελε να πεθανει αξιοπρεπως κι οχι πεινασμενος ή ακομα χειροτερα αρρωστος χωρις περιθαλψη χωρις φαρμακα ή μην αντεχοντας να βλεπει να παιδια του και τα εγγονια του να μην μπορουν πια να εχουν  τα αυτονοητα για μια ανθρωπινη υπαρξη.ΙΚΑΣΙΕΣ... μπορει και ισως .Μα τις απαντησεις ολες τις εδωσε η σταση του. Χωρις λοιπων πολλα λογια ας αναλογιστουμε την δικη μας σταση. Ξερετε βεβαια πως χαλασε τα σχεδια των εξυπνων πολιτικων μας που σχεδον ειχαν πεισει για αλλη μια φορα τα προβατα τους να τους ακολουθησουν ετσι ωστε να εχουν τη δυνατοτητα να τα σφαγιασουν μετα με τη θεληση τους. Τι προεκλογικο αγωνα να κανουν τωρα πανω στο σωμα ενος ακομα νεκρου μπροστα απο το ελληνικο κοινοβουλιο.Για ποια δημοκρατια θα μας μιλησουν αφου δεν μπορουν να μας υποσχεθουν πλεον ουτε τη ζωη μα ουτε και τον αξιοπρεπη μας θανατο? Ηταν μια θυσια ενος ανθωπου βαθια πολιτικοποιημενου που δεν εβλεπε αλλο τροπο να παλεψει για να αλλαξει κατι απο το σαπιο μας οικοδομημα. Εγινε ο καμικαζι της συνειδησης μας...!!!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ?

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΩΡΑ.

 Ειναι το νεο συνθημα που ενωνει τους φτωχοποιημενους λαους της κατα τα αλλα υπεροχα δομημενης ευρωπαικης ενωσης. Κι εμεις που ετυχε να γεννηθουμε ελληνες συγκινουμαστε ή δυσπιστουμε , χαιρομαστε που μας καταλαβαινουν ή λυπομαστε που γιναμε ο λαος που εχει τη μεγαλυτερη αναγκη απο ολους να τον στηριξουν. Τοσο καιρο πιστευαμε σε λογια ανθρωπων που δεν υπηρξαν Ελληνες παρα μονο τα λιγα εκεινα λεπτα της γεννησης τους.Στην πορεια εγιναν Αμερικανοι,Γερμανοι κι οτι αλλο μπορει κανεις να γινει περα απο αυτο που πραγματικα ηταν. Και αφου ποτε δεν αγαπησαν αυτο τον τοπο αφου δεν τους ενδιεφερε στιγμη για το μελλον του θελησαν και να το κυβερνησουν θεωρωντας πως εχουν τα προσοντα αφου η αλλοδαπη μορφωση τους τους το επετρεπε. Κι αντι να αγαπησουν αυτο τον τοπο τον μισησαν περισσοτερο και τον οδηγησαν σε μια καταστροφη που δεν εχει προηγουμενο. Δεν ξερω ποσο θα τους λιδορησει η ιστορια κι αν τους ενδιαφερει η υστεροφημια τους αλλα ξερω πως ακομα και τωρα δεν εχουν το θαρρος να δακρυσουν μπροστα στο λαο που τους πιστεψε και να ζητησουν να μην λεγονται πια Ελληνες γιατι ατιμασαν τον ορο.

Ευχαριστω τους "ελληνες" δεν εχει πει κανενας ως τωρα. Ευχαριστουν μονο τους φιλους τους που ακομα τους στηριζουν. Εγω παντως θελω να ΕΙΜΑΙ Ελληνιδα και μπορω ... και ευχαριστω τους δικους μου φιλους που θεωρουν τιμητικο το να σαι ελληνας και συστρατευονται μαζι μας γνωριζοντας πως θα ναι τα επομενα θυματα τις νεας γερμανικης κατοχης που ποτε δεν μας συγχωρησε τα οσα καναμε στον Β παγκοσμιο πολεμο. Αυτος ο πολεμος ειναι μεσα μας Ελληνες...αφηστε τους ανθελληνες να τους ξερασει η ιστορια....

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ

Χαμένο ανάμεσα στα άλλα, μέσα σ' ένα πυκνό δάσος, υπήρχε κάποτε ένα δέντρο. Ήταν υπεραιωνόβιο, με κορμό μεγάλο σαν σπίτι και κλαριά που θαρρούσες πως άγγιζαν τα ουράνια. Το έλεγαν «Το Δέντρο Των Ευχών» και όχι τυχαία. Ήταν το δώρο των θεών στους ανθρώπους. Οποιοσδήποτε μπορούσε να πάει εκεί και να κάνει οποιαδήποτε ευχή. Αν ζητούσε αυτό που ήθελε με όλη του τη δύναμη, το Δέντρο ικανοποιούσε το αίτημά του.

Στον κορμό του Δέντρου υπήρχε μια πόρτα που οδηγούσε στο εσωτερικό του, εκεί που κάποιος έπρεπε να περάσει για να κάνει την ευχή του. Και πάνω από την πόρτα, βρισκόταν χαραγμένη μια επιγραφή, που λίγοι πρόσεχαν. Οι άνθρωποι, βλέπετε, ήταν γεμάτοι αγωνία να πραγματοποιηθεί η ευχή τους και τίποτε άλλο δεν τους ενδιέφερε. Η επιγραφή έγραφε: «Πρόσεχε την ευχή σου».

Είπαμε πως το Δέντρο πραγματοποιούσε όλες τις ευχές, όποιες και αν ήταν αυτές. Υπήρχαν άνθρωποι που εύχονταν για υγεία, άλλοι για προκοπή, κάποιοι για χρήμα, μερικοί για σύντροφο, πολλοί για μια καλή δουλειά. Υπήρχαν κάποιοι που ζητούσαν ευτυχία, όχι για τους εαυτούς τους, αλλά για κάποιον άλλον. Αυτοί ήταν και οι λιγότεροι και, όσο περνούσε ο καιρός, σπάνιζαν. Υπήρχαν, τέλος, και αυτοί που εύχονταν η συμφορά να χτυπήσει τον διπλανό τους. Όσο λιγόστευαν οι προηγούμενοι, τόσο πλήθαιναν αυτοί.

Το Δέντρο είχε Δύναμη, μα δεν είχε Κρίση. Έτσι πραγματοποιούσε όλες τις ευχές, και τις καλές και τις κακές. Δεν ήταν έτσι από λάθος των θεών, το αντίθετο συνέβαινε. Έδωσαν οι θεοί ένα σπάνιο δώρο στους ανθρώπους μα και τους έστησαν παγίδα ταυτόχρονα. Ήθελαν να δουν με ποιο τρόπο οι άνθρωποι θα το χρησιμοποιούσαν. Ήθελαν να δουν αν, τελικά, το άξιζαν.

Την τελευταία μέρα που το Δέντρο υπήρξε, πολλοί άνθρωποι χτύπησαν την πόρτα στον κορμό και πέρασαν στο εσωτερικό του, πολλοί άνθρωποι ευχήθηκαν. Μπήκε μια μάνα, που ευχήθηκε για την υγεία του παιδιού της, ένας φτωχός οικογενειάρχης που ζήτησε χρήματα, ένας πολιτικός που ευχήθηκε για υπουργικό θώκο, μια νεαρή ηθοποιός που παρακάλεσε για δόξα, ένας ματαιόδοξος που ζήτησε φήμη, ένα μικρό παιδί που ήθελε ένα ποδήλατο.

Και μια πικρή γυναίκα μπήκε, που ζήτησε δηλητήριο για να ποτίζει τους άλλους, και μια άλλη, πράσινη από ζήλια, που ζήτησε δύναμη μαγική για να φέρνει την καταστροφή, και ένας άνθρωπος που δεν ήξερε τι είναι η αγάπη, μα ήθελε να την εξαφανίσει, και ένας τέταρτος που ευχήθηκε να λέει τα πιο αισχρά ψέματα και να γίνεται πιστευτός, και ένας δολοφόνος που ζήτησε αφθονία θυμάτων, και ένας κλέφτης που παρακάλεσε να εξαφανιστούν οι κλειδαριές και τα λουκέτα, και ένας απόλυτα κακός που ευχήθηκε, μόνο, να παραμείνει έτσι.

 Και το Δέντρο εισάκουσε τις ευχές όλων, δικαίων και αδίκων, γιατί έτσι ήταν φτιαγμένο. Μα θύμωσαν οι θεοί, οργίστηκαν με τους ανθρώπους και αποφάσισαν πως δεν μπορούσαν να διαχειριστούν αυτό το σπάνιο δώρο, πως δεν ήταν αντάξιοί του. Και έστειλαν μια δέσμη κεραυνών και το έκαψαν. Και το Δέντρο των Ευχών έπαψε να υπάρχει.

Μόνο που, την τελευταία στιγμή, μια μικρούλα, νεαρή θεά, εκείνη που είχε το πιο όμορφο γέλιο από όλους, πρόλαβε να σώσει ένα μικρό, τρυφερό κλαράκι. Και όταν σταμάτησαν οι κεραυνοί κατέβηκε στο δάσος. Βρήκε ένα ξέφωτο που το έλουζε ο ήλιος και φύτεψε το κλαράκι της. Το πότισε με το γέλιο της και το κλαράκι έβγαλε ρίζες. Έτσι, ένα καινούργιο Δέντρο των Ευχών έπιασε να μεγαλώνει μέσα στο δάσος.

Θα περάσουν πολλά-πολλά χρόνια, μέχρι το κλαράκι να γίνει δέντρο θεόρατο και να μπορεί να πραγματοποιεί ευχές. Η θεά με το πιο όμορφο γέλιο απ' όλους, πίστευε πως μέχρι τότε η ανθρωπότητα θα είχε μάθει το μάθημά της, πως οι άνθρωποι θα συνειδητοποιούσαν πως οι ευχές πραγματοποιούνται με τη δύναμη της αγάπης και της πίστης.
 Της αγάπης για τους ανθρώπους και της πίστης σ' αυτούς...
ΚΡΕΜΑΣΕ ΚΙ ΕΣΥ ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΣΤΑ ΚΛΑΔΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ....

ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΓΛΥΚΕΣ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ότι έχω ζήσει ως τώρα…
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες:
Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθειά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που, παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματά τους.
Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δε συζητούν πια για το περιεχόμενο, μετά βίας για την επικεφαλίδα…
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους και τις επικεφαλίδες. Θέλω ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ, η ψυχή μου βιάζεται! Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση, που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ και ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

ΤΟ ΟΥΣΙΩΔΕΣ είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων.
Ανθρώπους που τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη ΚΑΜΙΑ από τις καραμέλες που μου απομένουν…
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου»

Μario de Andrade ( ποιητή, συγγραφέα & μουσικολόγο από τη Βραζιλία)

Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ

ΠΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΘΑΔΙΑ ΤΟΥ ΥΛΙΣΤΗ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΠΩΣ ΤΑ ΘΕΣ ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ?? ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΣΤΕΙΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΔΑΚΡΥΑ ....ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΑΙΣΧΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ ΑΦΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟΝ "ΑΝΩΤΕΡΟ"[Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ} ΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙ ΠΩΣ ΑΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕΙ ΤΟΥΣ "ΚΑΤΩΤΕΡΟΥΣ" ΤΟΥ ΘΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΤΕΙ.

ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ!!!!! Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΑΝ ΧΑΘΕΙ Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΧΑΝΕΤΕ ΚΑΙ Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ. ΟΠΩΣ ΚΙ ΑΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ, ΥΛΙΣΤΙΚΑ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΘΑ ΕΧΕΙ . 

"ΕΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ!!! ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΦΤΑΣΕΤΕ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ ΣΑΣ. ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΟΦΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΥΝΕΤΟΣ ΟΤΑΝ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙΣ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΣΤΗΡΙΧΤΗΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙΣ".

ΤΑ ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ

Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά.

 Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη.
Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους.
 Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι . 500 ευρώ! Και αποχώρησε.
Την επόμενη μέρα ανέθεσε

στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα. Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα. 
 Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.
Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.  

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο. Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως . ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.
Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση. Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!... 
 Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή/οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.
Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να . ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων. 
Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν . με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής. 
Σε κάθε περίπτωση η ιστορία δεν έχει τελειώσει γιατί κανείς δεν γνωρίζει τι έκαναν μετά οι αγρότες. Εσύ τι θα έκανες στην θέση τους?
Τι θα κάνεις εσύ?

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ...

Λατινική Νομισματική Ένωση

Με σύμβαση της 23ης Δεκεμβρίου 1865, ^[1], η Γαλλία , το Βέλγιο , την Ιταλία και την Ελβετία αποτέλεσε τη Λατινική Νομισματική Ένωση και συμφώνησαν να αλλάξουν τα εθνικά τους νομίσματα με ένα πρότυπο 4,5 γραμμάρια αργύρου ή 0,290322 γραμμάρια χρυσού (α αναλογία των 15,5 έως 1) και να καταστούν ελεύθερα εναλλάξιμα. Η συμφωνία τέθηκε σε ισχύ την 1η Αυγούστου 1866. ^[2] Τα τέσσερα έθνη ενώθηκαν με την Ισπανία και την Ελλάδα το 1868, και τη Ρουμανία , τη Βουλγαρία , τη Βενεζουέλα , τη Σερβία , Σαν Μαρίνο το 1889. Το 1904, η δανική Δυτικές Ινδίες ήταν επίσης τοποθετηθεί σε αυτό το πρότυπο, αλλά δεν ενταχθούν στην Ένωση. Όταν η Αλβανία προέκυψε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ανεξάρτητο έθνος το 1912, τα νομίσματα της Λατινικής Νομισματικής Ένωσης από τη Γαλλία , την Ιταλία , Ελλάδα και Αυστρία-Ουγγαρία άρχισαν να κυκλοφορούν στο χώρο της Οθωμανικής λίρας . Η Αλβανία δεν είχε όμως κόψει δικά της νομίσματα, ή εκδωσει τα δικά της χρήματα μέχρι να λάβει ένα ανεξάρτητο νομισματικό σύστημα το 1925.

Η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΕΙΧΕ ΜΙΑ ΒΑΣΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ .ΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΙΔΙΑ ΑΛΛΑ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΙΣΟΤΙΜΙΑ ΣΤΑΘΕΡΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΦΡΑΓΚΟ. ΘΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ "ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΦΡΑΓΚΟ". ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΟΥ ΤΟΥ 1893. ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΙΔΙΩΤΕΣ ΚΑΡΠΩΘΗΚΑΝ ΚΕΡΔΗ ΕΦΟΣΟΝ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΠΕΜΕΝΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΙΜΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΑΣΗΜΙ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΧΩΡΟ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ ΕΞΑΓΩΓΕΙΣ ΤΟΥ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΦΤΑΣΕ ΣΕ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ-ΚΑΤΙ ΜΟΥ ΘΥΜΖΕΙ- ΚΑΙ ΑΝΤΑΛΑΣΣΕ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΜΕ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ.ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ"ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΓΙΟΥΡΟ" ΕΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΗΝ ΤΩΡΙΝΗΣ ΜΑΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ.

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΔΡΑΧΜΕΣ 1876

ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ

"Στον προϋπολογισμό του 2012 προβλέπονται η επιβολή πρόσθετων φόρων 3,6 δισ. ευρώ και νέες περικοπές στις δαπάνες του Δημοσίου άνω των 6,1 δισ. ευρώ, με τον Ε. Βενιζέλο να διαβεβαιώνει ότι δεν θα επιβληθούν νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις."

ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ?? 

ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ?? 

ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΟΛΙΓΑ ΠΛΗΝ ΤΙΜΙΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ,ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΔΗΛΑΔΗ.

ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΤΙΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ?? 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΙΑΤΡΟΥΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ  ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΕΦΟΣΟΝ ΤΟ PC ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΕΠΑΞΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ....ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ -ΕΔΩ ΓΕΛΑΜΕ- ΟΤΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΙ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΩΣ ΕΧΟΥΝ.

ΝΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΑΦΟΥ ΤΟ 20% ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΝΕΡΓΙΑ. ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ "ΤΥΧΕΡΟΙ" ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΑ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΕΧΙΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ ,ΑΛΛΟΙ ΧΩΡΙΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΤΑΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΦΟΒΟΥΜΕΝΟΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ.

ΑΥΤΑ ΜΑΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟ 2012 Ο ΚΥΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ. ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΜΑΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΡΕΚΛΟΚΕΝΤΑΥΡΟΙ ."ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΡΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΙΑ".

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΚΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΥΤΟ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ ΥΠΟΤΕΓΜΕΝΟΙ ΟΣΟ ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ ΠΡΟΔΙΔΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ...

17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973 - 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011
38 χρόνια, η σπίθα της εξέγερσης,σιγοκαίει πάντα...
Ένα δροσερό,κόκκινο γαρύφαλλο..μισάνοιχτο σαν τα ματωμένα χείλια της μοίρας,για την ΓΕΝΝΙΑ ΕΚΕΙΝΗ.
Για τις ώρες εκείνες. Για τα ΟΡΑΜΑΤΑ εκείνα.
Που δεν μπόρεσε να τα πατήσει ΠΟΤΕ,κανένα τανκ.

Ο ΔΡΌΜΟΣ είχε την δική του ιστορία,κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά...ήταν  μια λέξη μοναχά"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ'' κι έπειτα είπαν  πως την έγραψαν ΠΑΙΔΙΑ....